Zapachniało cenzurą i walką z wolnością słowa, kiedy PZPN przyjął przepisy na czas EURO 2012, zakazujące wnoszenia na stadion materiałów rasistowskich, ksenofobicznych, politycznych, religijnych i propagandowych, bo zdefiniowano w tym głupim przepisie wypowiedzi polityczne i religijne jako nacechowane z góry negatywnie, zrównując je z tymi, które w istocie takie są. Gdyby jeszcze PZPN ujął w tych zakazach treści patriotyczne, kibicom pozostałoby śpiewanie... sam nie wiem o czym? O urokach wiosny..?

Na szczęście na froncie walki z kibicami trwa wciąż Gazeta Wyborcza. Jej wrocławski redaktor, Mirosław Maciorowski twórczo rozwija zakazy PZPN, dokładając do nich także treści patriotyczne. W artykule „Kibole walczą z komuną. Karykatura bojowników o wolność” http://wroclaw.gazeta.pl/wroclaw/1,35771,11410206,Kibole_walcza_z_komuna__Karykatura_bojownikow_o_wolnosc.html#ixzz1qMNWVnWW tłumaczy biednym czytelnikom, jakie to hasła nie powinny się znaleźć na stadionie. To chyba jakaś specjalność Maciorowskiego, wcześniej tłumaczył bowiem, dlaczego w szkołach nie wolno pokazywać filmu „Ukraiński rapsod”, ukazującego zbrodnie na Wołyniu. „Dziś bardziej powinniśmy dążyć do pojednania, a nie do podsycania nienawiści" pisał wtedy Maciorowski, więc posłuchajmy jego języka miłości opisującego twórczość kibiców.

Otóż według Maciorowskiego hasło: „precz z komuną” to można było krzyczeć kiedyś, ale nie dziś, kiedy komuny już nie ma. Cóż, faszyzmu też już nie ma, a Maciorowski tropił go niedawno nawet w szeregach kibiców żużla. Skoro wciąż można tropić ślady faszyzmu, może też nie powinniśmy tracić z pola widzenia komunizmu, którego pogrobowcy zasiadają w ławach Sejmu, zarządach banków, biznesie i tajnych służbach. Trwa właśnie głodówka społeczna (jak za komuny), policja zamyka ludzi za antyrządowe hasła (jak za komuny), konsultacje społeczne to fikcja na użytek idiotów (jak za komuny), a i demonstracji mamy powoli tyle samo, co za komuny. Maciorowskiego to widocznie żenuje i śmieszy, zwłaszcza, że -jak pisze- kibice „znają ją [komunę] wyłącznie z opowiadań i tak naprawdę niespecjalnie wiedzą, przeciw czemu protestują”. Zasada wypowiadania się tylko o rzeczywistości doświadczonej za życia nie powinna pozwolić Maciorowskiemu na pisanie o zbrodniach na Wołyniu, nie był tam przecież, ani też na pisanie książek o wysiedleniach z Kresów Wschodnich, których też nie był świadkiem. Książkę napisał, może weźmie więc przykład z samego siebie i pozwoli kibicom na czczenie „Żołnierzy Wyklętych”.

Maciorowski sugeruje, że kibice wymyślają swoje hasła na transparenty „w skrajnym stadium delirium tremens”, „z powodu pijackich omamów”. Nie wiem skąd taka wiedza o procesie twórczym, boję się nawet myśleć, że przez Maciorowskiego mogłyby przemawiać doświadczenia własne... Jeżeli według redaktora do napisania trzech wyrazów (z których jeden jest do tego przyimkiem): „precz z komuną” trzeba się upić, to ile poświęcenia wymaga cały artykuł?

Maciorowski wspiera walkę PZPN z politycznymi i patriotycznymi hasłami kibiców, bo, jak pisze: „stadion w dzisiejszej Polsce to nie jest miejsce na takie demonstracje”. Nie tylko w Polsce, podpowiem, ale też w Rosji Putina, Korei Północnej i Chinach - tam Maciorowskiego władze chyba doskonale rozumieją, tam z uznaniem potraktowano by metaforę zrównującą kibica z faszystami przez pogardliwy opis jako „osobnika z ogoloną głową”. Patrzę na zdjęcie redaktora w internecie i zastanawia mnie odwaga użycia tej metafory...