23 września 2010r. we wrocławskiej mutacji Gazety Wyborczej redaktor naczelny, Jerzy Sawka, popełnił (- trudno o trafniejsze słowo) artykuł poświęcony w całości mojej osobie. Artykuł pełen krętactw, przeinaczeń, insynuacji i -nazwijmy to łagodnie- nieprawdziwych informacji. Artykuł, który obraża nie tylko mnie i moją rodzinę, nie tylko przedstawicieli prokuratury i sądu, ale także tych, którzy wierzą w rzetelne dziennikarstwo oparte na prawdzie, obiektywizmie, oddzielaniu informacji od komentarza, zasadach szacunku i tolerancji. Redaktor Sawka może oczywiście na swą obronę wyciągnąć wyniki sprzedaży swojej gazety i powołać się na niską szkodliwość społeczną swojego czynu, ale -mimo wszystko- postanowiłem zareagować.

Nie może być tak, że wolność słowa jest rozumiana przez niektórych, jako wolność od prawdy i odpowiedzialności. Jako wolność do „obrzucania błotem” tych wszystkich, którzy nie traktują GW jako wzoru cnót wszelakich. Nie starczyłoby miejsca, aby wymienić wszystkie nieścisłości, które pojawiły się w artykule, ale kilka przykładów warto przytoczyć. To na przykład, że działałem z premedytacją, dopadłem i ukarałem sprawcę. Hmm…Słownik Języka Polskiego definiuje premedytację, jako dokładne zaplanowanie i przygotowanie przestępstwa, więc -jak rozumiem redaktora- dopuściłem się tzw. dolus directus, czyli, w rozumieniu prawa karnego, działania w zamiarze bezpośrednim zabójstwa. Brawurowa koncepcja, tyle że nie potwierdzają jej świadkowie, dwie opinie sądowo- lekarskie (z Katowic i Wrocławia), prokuratura i sąd okręgowy. Skoro już jesteśmy przy świadkach, to czytamy u Sawki: „przebieg zdarzeń znamy jedynie z zeznań Jackiewicza i jego żony”. Tymczasem w aktach, znanych -jak przypuszczam- także p. Sawce, są zeznania 7 świadków, nie 2, ale przecież nie będziemy spierać się na łamach Gazety o drobiazgi, prawda..? Albo, przykładowo, takie zdanie -godne najtęższego pióra- „konfrontacja trzydziestoletniego, wysportowanego dżudoki z zamroczonym starszym człowiekiem”. Doprawdy, majstersztyk. Wprawdzie słownik podaje, że konfrontacja to -między innymi- spór na tle różnic ideologicznych lub politycznych albo starcie zbrojne, ale faktycznie ręce „wysportowanego dżudoki” mogą być traktowane jak niebezpieczne narzędzie lub broń. Mogą być, ale w nie w moim przypadku, ponieważ nigdy nie byłem dżudoką i zapewne już nim nie będę. Natomiast „zamroczony starszy człowiek” dla osób nie znających sprawy może być schorowanym emerytem na mocnych lekach lub eleganckim, starszym panem, który wypił do kolacji jeden kieliszek porto za dużo i wychodząc z restauracji, miał pecha napotkać „wysportowanego dżudokę”… Dajmy spokój.

Informuję, że skierowałem do Rady Etyki Mediów w Warszawie wniosek o zajęcie stanowiska w sprawie naruszenia przez redaktora Sawkę Karty Etycznej Mediów i zasad Dziennikarskiego Kodeksu Obyczajowego. Wystąpiłem także do pana Sawki, jako naczelnego redaktora wrocławskiej mutacji GW, z wnioskiem o opublikowanie w ciągu 7 dni odpowiedniego sprostowania. Sprawa jest więc -jak mawiają znawcy tematu- rozwojowa, ale bez względu na jej zakończenie - niesmak pozostaje.